Het gevoel geen goede ouder te zijn.

  • Posted on: 26 April 2021
  • By: Karin

     

Heb jij ook wel eens angst dat je het niet goed doet?

Heb jij ook wel eens dat gevoel dat je je kind niet kan helpen zoals je zou willen?

Je twijfelt aan jezelf omdat je steeds weer in discussies en machtsstrijd terecht komt.

Je gelooft dat je aanpak niet goed is. Je gelooft dat jij niet goed genoeg bent als ouder.

Als jij goed genoeg zou zijn, zou het wel beter gaan.

 

Machteloos

 

Eén van de moeilijkste dingen in de opvoeding van de kinderen vind ik zelf dat ik ze niet kan helpen. Ik zie en voel dat mijn kind niet goed in haar vel zit en dat ze worstelt met iets, en dat ik niet tot haar kan doordringen. Het gevoel dat ik geen contact kan maken haar op een dieper niveau.

Soms merk ik dat ik zelf zo getriggerd geraak door wat er gebeurt met mijn kind, dat het mij emotioneel heel erg raakt.

Soms herken ik dan een ervaring die ik zelf heb meegemaakt en die zie ik dan bij hen terug komen.

Of alleszins, ik dénk dat zij het ook op die manier ervaren. En dat wil ik niet. Als ik denk aan hoe eenzaam ik mij gevoeld heb als kind bijvoorbeeld, dan wil ik niet dat mijn kinderen dat ervaren.

 

Wat is werkelijkheid?

 

Wat we denken te zien is niet altijd de werkelijkheid.

De werkelijkheid is meestal gekleurd.

We hebben onze eigen, vaak onbewuste ervaringen die meespelen als we naar onze kinderen kijken.

We hebben onze oordelen over wat er gebeurt met hen.

We hebben onze angsten voor wat we zien gebeuren, vanuit onze eigen ervaringen.

We hebben angst dat wij ons kind niet kunnen helpen. Dat we geen goede ouder zijn daardoor.

 

Wat speelt er?

 

Er zijn zoveel facetten die meespelen in de relatie met ons kind. Soms kan dat zo verwarrend zijn. Alsof het een kluwen is waar we niet uitgeraken.

Zo werd ik onlangs getriggerd door wat mijn dochter meemaakte.

Ze voelde niet echt aansluiting bij andere kinderen van haar leeftijd.

Ik merkte dat ik daar zo emotioneel op reageerde.

Ik merkte ook hoe ik begon te vechten tegen dat gevoel in mezelf. Er werd bij mij oud verdriet aangeraakt rond de eenzaamheid. En dat verdriet wilde ik niet voelen. Dat is zo naar. Dat bracht zoveel herinneren mee naar boven die ik liever niet wilde.  Dit gebeurde eerst vooral onbewust.

Vanuit mijn eigen angsten had ik de neiging om oplossingen voor haar te gaan zoeken en overbezorgd te reageren. Ik wil niet dat zij dat moet ervaren.

 

Kinderen behoeden van pijn.

 

Onze kinderen behoeden van nare ervaringen kunnen we niet. Het is wel onze diepste wens misschien.

We kunnen er bijvoorbeeld voor zorgen dat een kleuter een veilige plek heeft in huis om te spelen en te ontdekken. Maar we kunnen niet behoeden dat ze valt en zich pijn doen.

Pijn, frustratie en tegenslagen horen bij het leven.

 

Wat kan je doen als ouder?

 

We kunnen als ouder wel openstaan voor hun ervaringen.

Als een kind valt en heel hard begint te huilen, hebben we eerder de neiging om te zeggen: “Je moet niet huilen, het is niet zo erg. Het is niets.” Dan negeren we daarmee eigenlijk de ervaring van ons kind. Voor het kind is dat wel erg op dat moment.

Als we openstaan, dan geven we erkenning voor wat er is. Dan zeggen we: ‘Ik zie dat je je pijn hebt gedaan.’ ‘Dat doet wel heel erg pijn dat je gevallen bent. Kom maar hier.’ En je pakt je kind op schoot.

Kweken we daarmee ‘flauwe’ kinderen? Nee, zeker niet.

Door dit gebaar vinden kinderen een veilige plek om hun spanning van de pijn te ontladen. De spanning verdwijnt uit hun lichaam en ze kunnen weer gaan spelen. Net daardoor bouwen ze veerkracht op. Ze ervaren dat ze het wel doorkomen en dat emoties gevoeld mogen worden. Kinderen leren dat emoties bij het leven horen.

Ze ervaren dat wat ze voelen OK is en dat ze mogen voelen wat ze voelen. Dat hun ervaring “klopt”. Want als we zeggen: ‘Dat is niet zo erg’, dan gaan ze twijfelen aan wat ze voelen. Dan gaan ze twijfelen aan zichzelf.

Als wij als ouders hen ontvangen met wat er is, zonder oordeel, dan leren ze vertrouwen op wat ze zelf voelen. Dan leren ze zichzelf aanvaarden met alles wat er is. Daardoor bouwen kinderen veerkracht op.

 

Twijfelen aan jezelf als ouder is deel van het opvoeden. Je wordt constant uitgedaagd met nieuwe vraagstukken.

Wil jij er uit geraken hoe het nu is in je gezin?

Wil jij met meer vertrouwen in je ouderschap staan en duidelijker richting kunnen geven aan je kinderen?

 

Maak vrijblijvend een afspraak voor een Inzichtsessie en we kijken samen wat je nodig hebt en hoe ik je kan helpen.

karin@hetlevenswiel.be of 0477/23.86.76

 

Van harte!