Nabijheid

  • Posted on: 13 November 2018
  • By: Karin

Als mens hebben we allemaal verschillende behoeften. En er bestaan heel wat behoeften.

Denk maar aan: behoefte aan rust, eten, drinken, fysiek contact, huilen, duidelijkheid, informatie, veiligheid, zekerheid, leren, avontuur, erkenning krijgen, waardering, nabijheid, sociaal contact, bewegen, spelen, troost, warmte, …

In dit artikel wil ik graag inzoomen op de behoefte aan nabijheid.

    

Mensen zijn sociale wezens. Voor hun overleving zijn ze aangewezen op elkaar. Contact met soortgenoten is dus heel normaal en ook van levensbelang. Het is nodig voor ons welbevinden. Het geeft ons een goed gevoel. Kinderen in het bijzonder hebben een grote behoefte aan nabijheid van een volwassene. Als kinderen teveel op kinderen zijn aangewezen, dan lopen ze verloren. Zij kunnen elkaar niet de veilige nabijheid geven die ze zoeken. Daarvoor hebben ze volwassenen in hun buurt nodig.

Nabijheid kan verschillende vormen aannemen, maar ze komen allemaal neer op het contact hebben met elkaar. Het geeft een gevoel van verbondenheid. Ergens bij horen en een gevoel van echt contact hebben geeft een gevoel van veiligheid en geborgenheid. Dat is voor kinderen de basis om zich goed te voelen.

Het gevoel dat een volwassene nabij is, zorgt voor stabiliteit en een veilige ruimte waarin het kind zich kan bewegen. Het geeft een houvast, te weten dat er altijd iemand is die over hem waakt. Iemand die toekijkt wanneer hij zijn wereld verkent. Iemand naar wie hij altijd kan terug keren als het nodig is. Nabijheid geeft die zekerheid dat er altijd iemand is.

Nabij zijn is eigenlijk gewoon letterlijk dicht bij zijn. In de eerste plaats fysiek dicht bij zijn. Kinderen willen letterlijk kunnen voelen dat jij er als ouder bent. Ze willen je kunnen aanraken. Als je kind in een crisis zit, en het emotioneel lastig heeft, dan geeft het veiligheid om jouw warme fysieke aanwezigheid te voelen. Het is letterlijk een houvast. Jouw lichaam voelen geeft grond onder zijn voeten op lastige momenten.

Een voorwaarde is wel dat jij zelf niet in emotie schiet. Want als jij als ouder tekeer gaat en boos bent, dan voelt het kind geen ruimte en veiligheid om zich aan jou vast te houden. Jij staat op dat moment niet in je kracht, en dat voelt je kind.

Nabij zijn is er zijn met een luisterend oor wanneer je kind het nodig heeft. En het werkt helend voor de ander wanneer je echt alleen maar luistert. Je hoeft niet altijd met oplossingen te komen om je kind te helpen. Je kind wil in eerste instantie vooral zijn verhaal kwijt. Het gevoel van echt beluisterd te worden in zijn angsten en verdriet, of wat dan ook, geeft ook weer houvast en veiligheid. In jouw luisteren kan hij weer landen en bij zichzelf komen. Daarin leert je kind hoe hij de moeilijke momenten kan overwinnen.

Een andere manier van nabijheid is om echt bij je kind aanwezig te zijn in het hier en nu met je volle aandacht. Wanneer je alles even kan loslaten wat jou bezig houdt, dan kan je echt nabij zijn met je aandacht. Als je daarbij erkenning geeft voor wat je kind op dat moment ervaart (“ik zie dat het lastig is voor jou op dit moment”, “jij bent nu heel boos”), dan voelt je kind jouw aanwezigheid. Dat geeft hem opnieuw veiligheid en houvast. Je geeft hem het gevoel dat hij er helemaal mag zijn met alles wat is. Stel dat je zou gaan oordelen of zou gaan redeneren, dan kan dat verwarring brengen bij je kind. Hij voelt misschien helemaal iets anders dan jij zegt.

Nabij zijn is ook in de buurt zijn als je kinderen in huis spelen. Het is ook samen dingen doen: jij gaat eens een keertje mee in het spel van je kind, jullie koken samen, je nodigt je kind uit om samen met jou huishoudelijke taakjes te doen (zonder dat het een verplichting is).

Nabij zijn is ook dingen voordoen. Kinderen voelen zich vaak onzeker omdat ze eigenlijk niet goed weten hoe iets moet, omdat nog nooit iemand het stap voor stap heeft uitgelegd. Sommigen proberen gewoon, maar er zijn ook kinderen die dat echt nodig hebben. Als je niet goed weet wat je kind nodig heeft, kan je het hem ook gewoon vragen: wat heb jij nodig? Wat kan ik voor je doen zodat het makkelijker wordt voor jou om het te doen? Ik denk hierbij bijvoorbeeld ook aan het moment waarop je kind voor de eerste keer ergens alleen naar toe gaat, een hobby of zo. Wat heeft jou kind nodig om de stap te zetten. Dat jij meegaat tot in het lokaal? Dat jij even een babbeltje doet met de begeleider? Dat je blijft kijken?

Nabij zijn is ook samen slapen. Kinderen die ’s nachts wakker worden, zoeken eigenlijk gewoon jouw nabijheid op die ze overdag moeten missen omdat ze op school zitten of omdat jij gaat werken. Ze hebben dus nog wat contact met jou in te halen. En omdat jij ’s nachts wel beschikbaar bent, zoeken ze lekker jouw warme veilige nabijheid op.

Nabij zijn is ook je kind laten voelen dat je hem apprecieert en hem waardeert voor wie hij is. Je laat hem merken dat je graag bij hem bent.

Nabijheid doet kinderen groeien! En eigenlijk is het zo eenvoudig om in te gaan op deze basisbehoefte van je kind. Soms moeten we er gewoon even aandacht voor hebben of aan herinnerd worden. 

 

Als jij het lastig vindt om je kind de aandacht te geven die het nodig heeft, dan is het goed om eerst tijd te maken voor jezelf, en te kijken wat jíj nodig hebt. Merk je dat je hier niet goed uitkomt, dan nodig ik je graag uit voor een Inzichtsessie. Zelfzorg is belangrijk wanneer jij dagelijks voor anderen zorgt! Neem vrijblijvend contact op karin@hetlevenswiel.be of 0477/23.86.76.

 

Hartelijke groet,

 

Karin