Onmacht voelen in de situatie met je kind

  • Posted on: 3 June 2019
  • By: Karin

Je staat op het punt om je kinderen naar school te brengen.

Jas en schoenen aan, en klaar.

       

Het lukt je kind op dat moment even niet om zijn veters te knopen. Hij wil het zo graag zelf doen.

Jij voelt de tijdsdruk en laat dit ook merken aan je kinderen: 'voort doen!' roep je uit. Nog niet boos, maar al wel onder de stress.

Je kind geraakt gefrustreerd, want het lukt echt niet deze keer. Hulp wil hij niet.

Je kind wordt bozig en begint te huilen. Jij geraakt mee geïrriteerd en denkt eraan dat je te laat gaat komen op school.

Daarbij moet je ook nog op tijd op je werk zijn.

'Laat mij het maar doen', zeg je tegen je kind. En je denkt: 'oh nee, niet nu!'

Maar je kind draait zich om, doet zijn schoen uit en gooit hem boos op de grond. Hij gaat in de weerstand.

Het gaat van kwaad naar erger en jij verliest je geduld. 'Doe nou gewoon die schoenen aan!'.

Nu is iedereen overstuur. 

 

Het gevoel van onmacht

Hoe voel je je in zo'n situatie? 

Je hebt het niet in de hand. Je verliest de controle.

Je voelt je onmachtig. 

Je hebt geen macht over de situatie en over je kind. Je kan het niet meer sturen.

In jouw logica lijkt dit toch niet zo moeilijk om het gewoon even voor je kind op te lossen? 

Maar voor je kind is dit iets heel anders. Hij denkt niet aan tijd en te laat komen.

Hij is bezig met zijn veters te knopen en het feit dat het hem niet lukt.

Daarbij hoort hij ook nog een bozige moeder en het gevoel dat hij niet goed bezig is.

Een mix aan emoties dus.

Wat nu?

 

Onmacht en controle verliezen

We voelen ons niet graag onmachtig. Het is het gevoel van de controle te verliezen. Jij hebt het niet (meer) in de hand.

Op zich is het trouwens een illusie dat je dingen in de hand hebt. Het is ons ego dat graag dingen in de hand heeft en controleert.

Je kan wel een aantal dingen voorzien, en daar op voorhand op in spelen.

Maar in de grond heb je nooit vat op wat er gebeurt en hoe je kind gaat reageren.

Het gevoel van onmacht hebben we niet graag. Echt niet!

Je hebt het gevoel dat je geen invloed meer hebt op het gedrag van je kind en de situatie.

Als je kind nu maar gewoon even naar jou zou luisteren!

 

Je gaat mee in de emotie

Als jij in je emotie gaat op dat moment, dan sta je niet meer in je kracht.

En dat voelt je kind. 

Om terug macht te voelen probeer je dingen te eisen van je kind. Of je spreekt een straf uit waardoor je kind niet anders kan.

Dit is een machtsstrijd waarbij het gaat over winnen of verliezen. En dat voelt niet goed, niet voor je kind en niet voor jou.

Onmacht is het gevoel van: "Help, ik weet het niet meer!" 

In extremere situaties geeft het je het gevoel van er niet meer uit te geraken.

Alsof het van kwaad naar erger gaat.

Alsof je je kind niet meer begrijpt.

Alsof je kind je uitdaagt, met opzet, om je telkens boos te maken.

Het overkomt iedere ouder, maar soms lijkt het een weg zonder einde.

 

In je kracht komen

Zulke situaties gaan soms heel snel. Voor je het weet zit je er midden in.

Je hebt geen vat op hoe je kind reageert en op de onverwachte gebeurtenissen met je kind.

Waar je wel controle over hebt, of kan hebben, is HOE jij hier mee omgaat en op reageert!

Door meer bewust te worden van wat er speelt, bij jou en bij je kind, kan je er anders mee leren omgaan. 

 

Hiervoor wil ik je graag een aantal tips geven!

  1. Vraag je eens af wat tijdsdruk met jou doet? Kan je hierin zelf iets veranderen? Bijvoorbeeld:  20 minuten vroeger opstaan geeft je al meer ruimte in het ochtendgebeuren.
  2. Hoe is het met jouw emoties in het algemeen? 
  3. Geef erkenning aan de frustratie van je kind. "Ik zie dat het je niet lukt om je veters te strikken en dat maakt je boos!"
  4. Geef je kind de nodige ruimte om te huilen als het nodig is. "Het is niet fijn voor je dat het je deze keer niet lukt!"
  5. Vaak geeft boos worden nog meer stress en vertraagt de boel nog meer. Probeer er toch rustig onder te blijven, ook al voel je de tijdsdruk.
  6. Laat je tijdsplanning zo veel mogelijk los op zo'n moment, zodat je aanwezig kan zijn met je aandacht bij je kind.
  7. Vraag jezelf af: Is het werkelijk zooo erg dat je 2 minuten te laat komt op school?
  8. Overweeg wat het belangrijkste is: dat je kind op tijd en overstuur op school aan komt of ietsje te laat en met een goed gevoel waarbij de spanning van de ochtend opgelost is en hij rustig de schooldag in kan gaan?
  9. Wat is jouw angst om te laat te komen? Heb je schrik voor oordelen van anderen? Of wat nog?

 

En verder...

Het strikken van veters is maar een klein voorbeeld van een alledaagse situatie.

Soms is het echter veel groter dan dat.

Eén van de grootste redenen waarom ouders bij mij in de praktijk komen is omdat ze het niet meer weten hoe er nog mee om te gaan. Onmacht dus.

Dan gebeuren deze situaties heel frequent en moet er al langer hoe meer gedreigd worden met straf, wordt het kind vaker bozig of gaat hij vaker lastig gedrag vertonen.

Je gedachten gaan alleen nog maar daarover, en hoe je er uit zou kunnen geraken. Je maakt je dus zorgen.

De stap zetten naar hulp is voor vele mensen groot. "Want zo erg is het nu ook weer niet." 

Maar ouders die de stap zetten, voelen al heel snel verandering in de situatie. Er komt meer rust. Meer vertrouwen. 

Door de handvatten en de tools, door de feedback (ook al is het met momenten confronterend), het stilstaan bij jezelf als ouder, de zelfreflectie, de bewustwording, geraak je al snel op een ander spoor.

Het is niet alleen voor je kind, maar ook voor jezelf!

Blijf er niet mee zitten, maar stel je vragen in een Inzichtsessie. De sessie duurt 60 minuten en is 70 euro. 

Contact: karin@hetlevenswiel.be of 0477/23.86.76.

 

Ik help je graag verder!

 

Hartelijke groet